“Poëzie, ‘t is maar aanstellerij.”
aldus de dichter Komrij.
Maar ik denk, net als hij:
‘t brengt wel leven in de brouwerij.

Niet alleen de poëzij!

We krijgen er ook nog, kostenvrij,
het gekibbel der poëten bij,
met hun vleierij en jaloezij:
‘Wie kijkt er meest naar mij?’

De natuur is redeloos en wreed
en onverschillig voor ons leed.
Toch houden we van onze planeet
en vinden in haar rijkdom troost.
We noemen haar zelfs Moeder Aarde
die alle leven geeft en neemt.

Wie zal ons dan bewaren?

Ik ontwaakte met de gedachte:
Vandaag is het Vaderdag,
Geldt dat wel voor mij?
Ik heb allang geen vader meer.
Het vaderschap ging mij voorbij.

Toch is dit ook mijn vader ‘s dag.
Zijn zorgeloze zorgzaamheid
Staat mij nog altijd bij.
Laat mij voor wie zich tot mij wendt
Een vader zijn als hij.

Poëzie is luxe
Poëzie is noodzaak

Poëzie is pijn
Poëzie is genot

Poëzie is liefde
Poëzie is haat

Poëzie is schoonheid
Poëzie is horror

Poëzie is leven
Poëzie is dood

Poëzie is alles
Poëzie is niets